غزل) تصمیمۀ کبری

جامه را چاک زنیم از سر غم بار دگر

می دمد هر دمی آه از سر غمبار دگر

خامه آیین امانت نه به جای آورده ست

که نریزد ز دهن روی زمین پاره جگر

چامه هم تر شود از خون دل شرحه شده

شرحی از این دل بی چاره بیا و بنگر

حال ما در گذر فتنه و آشوب جهان

تک درختی است میان جهش باد و شرر

جان شیرین که ز کس خیر ندیده همه عمر

در جهانی چه نماید همه شور و همه شر ؟!

....وقت تصمیمۀ کبراست، بیایید بتان!

تا به کی کهنگی و غفلت و حیرت آخر؟

وقت آن است که یک بار دگر از سر درد

ژرف گردیده چو در عصمت یک نیلوفر،

روی یک کاغذ پاکیزۀ معصوم سفید

بنویسیم: کبوتر، و بخوانیم: سفر....